تصمیم درباره سرنوشت یک کشور، بدون حضور نمایندگان همان کشور، یکی از تلخترین نشانههای نفوذ قدرتهای خارجی در تاریخ معاصر است. ایران در سال ۱۲۸۶ خورشیدی شاهد توافقی بود که در آن روسیه و انگلستان، بدون مشارکت دولت ایران، مناطق نفوذ خود را در کشور مشخص کردند.
توافق ۱۹۰۷ میان این دو قدرت، ایران را به مناطق نفوذ تقسیم کرد و نشان داد رقابت قدرتهای بزرگ چگونه میتوانست بر استقلال و حاکمیت کشورها اثر بگذارد. در این قسمت از مجموعه «عصر امتیازها»، با زمینههای شکلگیری این توافق و پیامدهای آن برای ایران آشنا میشوید. روایتی از دورهای که سرنوشت یک ملت، در تصمیمگیریهای پشت پرده قدرتهای خارجی قرار گرفت.