پایان جنگ جهانی اول، آغاز رقابت تازهای برای افزایش نفوذ قدرتهای خارجی در خاورمیانه بود. ایران با توجه به موقعیت جغرافیایی و منابع ارزشمند خود، به یکی از مهمترین نقاط مورد توجه قدرتهای بزرگ تبدیل شد.
پس از جنگ، بریتانیا تلاش کرد جایگاه خود را در منطقه تثبیت کند، اما مخالفتهای داخلی در ایران و رقابت دیگر قدرتها، تحقق این هدف را دشوار کرد. در چنین شرایطی، قرارداد ۱۹۱۹ شکل گرفت؛ توافقی که از سوی بسیاری از منتقدان، تلاشی برای گسترش نفوذ سیاسی، مالی و نظامی بریتانیا در ایران دانسته شد.
در این قسمت از مجموعه «عصر امتیازها»، با زمینههای شکلگیری قرارداد ۱۹۱۹ و واکنشهای گستردهای که در ایران به دنبال داشت آشنا میشوید. روایتی از یکی از مهمترین نقاط اختلاف در روابط ایران و بریتانیا.